คุณสมบัติที่ดีเกินไปของสายตาเรา
คงสร้างขีดจำกัดบางอย่าง ในการมองเห็น
สายตา ที่เพียงแต่มอง ด้วยความเคยชินระดับมนุษย์
ประเมิน .. ชี้ และวัด .. ในสิ่งต่างๆรอบกาย

วันนี้ฉันเหนื่อยล้า ..
ฉันเดิน .. เดิน .. และเดิน ..
ราวกับคนบ้า เดินหาปลายหญ้าที่เคยเดินย่ำ
บนดินแดนแห่งทุ่งดอกไม้

แสงกระพริบ ที่ปลายตา
ชีวิตที่ระยิบระยับ วับวาวอยู่กับแสงแดด

ฉันหยุดมอง อย่างปราณีต
ตื่นเต้น .. และบันทึก ..

ณ มุมเล็กๆ กับเรื่องราวชีวิตที่เล็กยิ่งกว่าสิ่งใดๆ ..
ฉันตื่นเต้นเสียจนตัวพอง



ฉันพบโลกอีกใบ อยู่ใจกลางโลกใบเดิม



เธอเดินอยู่ข้างๆ แต่น้อยครั้งที่ฉันจะมองเห็น



ชีวิตช่างมหัศจรรย์ และยิ่งใหญ่ ..
เกินกว่าจะจมอยู่กับอะไรบางอย่าง

ไม่มีชีิวิตไหน อยู่อย่างลำพัง
ตราบที่ยังหายใจ ..

อย่างน้อยเราก็กำลัง "ก้าวเดินไปด้วยกัน"