
ฉันรู้จักเธอ ..
เธอหมองเศร้าและเฝ้ารอ
รอ .. ใครสักคนที่ผ่านมาเล่นดนตรีให้เธอได้ฟัง
นาทีแล้ว นาทีเล่า .. จวบจนวันแล้ว วันเล่า
กาลเวลาได้กัดกินจินตนาการ และทำให้การรอคอยไร้ความหมาย
เครื่องดนตรีที่ไร้เสียงใดๆ กับจิตใจที่หวังไว้ในสิ่งที่ไม่มีทางเป็นจริง
ความสุขที่ได้รับจากความหวัง ที่เติมซ้ำๆลงไปทุกวัน ..
ใช่ "ความสุข" ที่ต้องการ อย่างนั้นหรือ ..
สายลมพัดผ่านไปอีกเนิ่นนาน ..
ฉันรอวันที่เธอจะได้ลืมตาขึ้นมา
เพื่อพบว่านานเพียงใดแล้ว ตั้งแต่เธอได้หลับใหล
และอีกนานเท่าไร กับจิตใจที่ใช้ไปกับ "การรอคอย"
วันหนึ่ง เธออาจจะได้ยินเสียงดนตรีของตัวเอง
หากว่าวันนี้เธอได้หัดเล่นเครื่องดนตรีชิ้นนั้น
ฉันหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น ..
ฉันหวัง ..
ปล. แด่เพื่อนที่ฉันได้พบเจอ
(มาชักใบให้เรือเสียซะงั้นน่ะ
)