ผมไปสาย 20 นาที ..
นึกอึดอัดตัวเอง ว่าทำไมถึงสายอยู่เรื่อย
กระเป๋าใบใหญ่บนหลัง แบกข้อมูลงานออกแบบที่ต้องใช้ Present
และซองพลาสติก ใส่เอกสารที่เอาไว้แจกในที่ประชุม

บนโรงแรมหรู ย่านสวนลุม ชั้นบนสุดที่น้อยคนจะได้ขึ้นมา
พื้นพรมสะอาดอ้าน .. เงียบกริบราวกับเป็นถ้ำสำหรับจำศีล
เสียงเท้าย่ำไปบนพรมก็คงพอทำให้ทุกคนบนชั้นนี้ได้ยินทั่วกัน

ผมผลักประตูออก .. ที่ประชุมมีเก้าอี้ว่างอยู่หนึ่งตัว
ผมกึ่งเดินกึ่งก้ม .. แสดงคำขอโทษด้วยท่าทางไปในที
พร้อมกับชำเลืองดูองค์ประชุมของวันนี้
เก้าอี้สำหรับ 11 คนรอผมเข้าไปเติมเต็ม



[*ภาพจากทริปไทยมุงต้นปี 50 เดินทางไปร่วมมอบอุปกรณ์การศึกษา
ให้ รร.ที่ถูกไฟไหม้ จ.ราชบุรี]

ช่วงนี้ชีวิตมีแต่การประชุม .. ประชุม และประชุม
เนื่องจากผมเข้าไปร่วมทำงานให้มูลนิิิธิแห่งหนึ่ง ที่พึ่งก่อตั้งขึ้นมาได้ไม่นาน
มูลนิธิแห่งนี้ตั้งใจจะจัดแคมป์กลางปีนี้ โดยนำเด็กจาก 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้
มาเข้าค่ายรวมกันกับเด็กจากภาคกลาง, เหนือ และอีสาน

เป็นงานที่เข้าท่า .. ผมคิด
ตัววัตถุประสงค์ มีเสน่ห์ให้น่าโดดเข้ามาร่วมวง
ผมมานั่งนึกๆดู รู้สึกตัวเองโชคดี ที่ได้ทำกิจกรรมกับมูลนิธิต่างๆ หลายองค์กร
แต่ก็คงเหมือนเด็กที่เคยทำกิจกรรม ในสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
พอได้ยินคำว่า "ค่าย" เป็นต้องหูผึ่ง .. มันเท่ห์ไม่หยอกทีเดียว
การเติมประสบการณ์ด้วยการเดินทางที่ถึก และเจตนาดีไปช่วยเหลือผู้คน
นอกจากจะทำให้ดูเป็นคนดีแล้ว .. ยังสนุกและเป็นประสบการณ์ที่
หาได้ยากขึ้น ทุกวัน ..

จำได้ว่าตอนทำงานกับบริษัท .. ยื่นใบลาจนหัวหน้าสงสัย ขอเรียกเข้าไปคุยด้วยหน่อย
"ขอลางานลงไปช่วยทำฐานข้อมูลในเหตุการณ์ซึนามิ"
ขอลางานหนึ่งอาทิตย์ .. ถ้าไม่ให้ลา ผมก็คงไปอยู่ดี .. หัวหน้าเริ่มระอา
ผมไม่ได้คิดเรื่องการทำดี มากไปกว่าความสนุกหน้างาน
การไปแบบนี้ ต่างจากการเดินทางไปเที่ยวเองตรงที่ .. มันมี "เจตจำนงค์ที่ต้องทำให้สำเร็จ" อยู่
.. ผมเริ่มไม่แน่ใจตอนที่พนักงานบริการบนรถทัวส์เริ่มคุยกับผม ..

"พี่จะลงไปเขาหลักจริงๆเหรอ .. หูย .. หนูนะ นั่งรถผ่านยังเสียวๆเลย
เพื่อนหนูบอกว่า ตรงนั้นนะ .. พอดึกๆ ...."  ตามมาด้วยเรื่องราวเหนือธรรมชาติมากมาย
พี่ที่เดินทางลงไปด้วยอีกคน พกพระมาเต็มคอ ..
ผมลงไป 5 วัน .. ลมเย็น อากาศดี ไม่มีเรื่องไม่ดีใดๆเกิดขึ้น ..

ปีถัดมามีโคลนถล่มที่ จ.อุตรดิตถ์ ผมไปขอลาหัวหน้าอีกครั้ง
คราวนี้หัวหน้าร่วมให้เงินสมทบทุนมาด้วย เป็นค่ารถ .. พนักงานคนอื่น
เริ่มรู้สึกอิจฉา .. มายื่นใบลาแล้วได้ตังค์ ..

ทุกคนคงอิจฉากว่านั้น .. ถ้ารู้ว่าการขุดโคลนออกจากบ้านสักหลัง มันเหนื่อยแค่ไหน
วันๆจับแต่เมาท์ กับพู่กัน ลงไปเจอจอบ เสียม .. แล้วมีแต่สาวๆ (เลยต้องโชว์แมน -_-')
ล้มตัวลงนอนแต่ละคืน ครางโอดโอย .. หลับเป็นตายราวกับเป็นคืนสุดท้ายของชีวิต
ตื่นเช้ามา .. รู้สึกร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ .. แต่มีความสุขเกินจะบรรยาย ..

.............................................................................

ตอนเรียนมหาลัย .. งานศิลปะของเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งคือ
เดินแจกช็อกค์ ให้เพื่อนๆทั้ง Section รวมทั้ง อ.ผู้สอน
เธอบอกว่า .. อยากให้ทุกคนขีดวงกลมล้อมรอบตัวเอง

แน่ล่ะ ทุกคนต่างมุ่งขีดให้สวยที่สุด .. กลมที่สุด
มันเป็นอุบายอย่างหนึ่ง ที่มีนัยมากับกรรมวิธี ..

สุดท้ายแล้ว เธอเดินขีดวงกลมวงใหญ่รอบห้องเรียน ..
วงกลมวงนั้น ล้อมเพื่อนๆ .. และ อ.ทุกท่านเอาไว้
เธอยิ้ม .. หลังจากวาดวงกลมวงใหญ่สำเร็จ

คนเรามักคิดถึงแต่ตัวเองเป็นสำคัญ จนบางครั้งเราลืมมองคนข้างๆ
ชุมชนข้างๆ .. หรือกระทั่งในสังคมของเราเอง

.............................................................................

วันนี้เหนื่อยกับการประชุม .. ประชุม และประชุม
แต่อย่างน้อย ผมก็รู้ว่า .. สิ่งดีๆเล็กๆ กำลังจะเกิดขึ้น
จากความร่วมมือร่วมใจ .. จากคนที่ร่วมอยู่ในวงกลมวงใหญ่นี้ด้วยกัน