วันหนึ่ง .. ฉันเคยมีความสุขกับชิงช้าที่แกว่งไกว
ฉันไม่รู้เลยว่า ความสุขนั้นไม่ได้มาจากชิงช้า
ไม่ได้เกิดจากความแรง หรือเบาในการห้อยโหน
หากแต่มันคือ ..

การได้พบเจอ กับโลกแห่งอิสรภาพ ..
โลกที่ความสนุก และทุกๆความเสี่ยงล้วนอยู่ในมือเรา
ทุกอย่างอยู่ในโลกที่เรา ควบคุมได้เอง ..

ฉันคิดว่าฉันรู้จักสิ่งนั้นดี ..
จนกระทั่ง ที่ชิงช้าตัวเดิม ..
และฉันพบว่า ไม่มีอีกแล้ว ..

ขาที่ยาวขึ้นทำให้ระยะของความสนุกลดลง
มือที่มั่นคงทำให้ไม่เกิดความท้าทาย
ความสูงเพียงเล็กน้อย .. ไม่อาจหลอกตัวเองได้ถึงความตื่นเต้นที่ไม่มีอยู่จริง
นี่หรือ คือรสชาติของผู้ใหญ่ ..

 ฉันเคยคิดว่า เมื่อโตขึ้น ฉันจะสามารถทำอะไรก็ได้
ในโลกของผู้ใหญ่ ...

แต่เปล่าเลย .. สิ่งที่ฉันได้พบเจอก็คือ
อิสระที่ไม่มีอยู่จริง .. ชีวิตภายใต้เงื่อนไข ที่ไม่ใช่สรีระ
และต้องเยียวยากับความคาดหวัง ..
ทั้งๆที่ ฉันก็เพียงแค่ .. อยากเล่นชิงช้าให้ได้เหมือนเดิม

ความคิดอยากเป็นผู้ใหญ่ ช่างเป็นเรื่องที่ไร้เดียงสา
หรือว่าจริงๆแล้ว .. ความคิดที่อยากเป็นเด็กต่างหาก ที่เป็นเรื่องน่าสมเพช

.. เมื่อวันเวลาผ่านไป .. หลายสิ่งหลายอย่างได้เปลี่ยนผัน
และฉันก็ได้พบว่า .. ฉันเล่นชิงช้าไม่เป็นอีกต่อไป

- - - - - - - - - - - -  - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

*ผมไม่ค่อยได้วาดการ์ตูนแนวภาพประกอบ ..
จำได้ว่าเคยอยากวาด .. มันเหมือนเคยเป็นจุดหมายแรกๆจากจุดเริ่มต้น
พอเวลาผ่านไป เรากลับพบเป้าหมายใหม่ ที่ดูไกล และท้าทายกว่า
จนกระทั่ง .. วันหนึ่ง

เมื่อมีบางสิ่ง เล็กๆ ง่ายๆ .. เข้ามากระทบ
เราทำ หรือยังไม่ได้ทำอะไรอีกบ้าง เมื่อเราตรวจสอบดูและพบว่า
ชิ้นส่วนของจิ๊กซอความคิดในอดีต ได้หล่นหายไประหว่างทาง

เหมือนได้แก้ปมอีกเส้นในจิตใจ
ผมว่าจะวาดมัน วันละภาพเลยด้วยซ้ำนับจากนี้
เป้าหมายใกล้ๆ .. เดินไปช้าๆ จะได้ไม่ต้องรีบวิ่งลุกลนแล้วหกล้มแรงๆ

มันเป็นเรื่องเล็กๆจากปลายพู่กัน 55 แต่ผมมีความสุขจริงๆล่ะ
ขอบคุณมากเพื่อน ทุกความเห็น ในทุก entry ทำให้ได้ทำซะที ^-^