สวัสดี ดากานดา .. เอ๊ย มะช่าย
สวัสดีแก .. อาทิตย์ที่ผ่านมา เป็นนรกบนสวรรค์สำหรับฉันเลย
เรื่องของเรื่องคือรับงานเขียนโปรแกรมมางานหนึ่ง มันเป็นระบบที่ซับซ้อนสำหรับฉัน
(แต่คงง่ายสำหรับคนอื่น -_-') และมีงานเว็บอันหนึ่ง ไม่รวมถึงการต้องออกไปพรีเซนท์งาน
กับบางบริษัท .. โชคดีคือได้งาน .. ส่วนโชคร้ายน่ะเหรอ .. ก็คือการได้งานเช่นกัน
งานเขียนโปรแกรม มันจะเริ่มจากเทคโนโลยีที่เราถนัด จากนั้นก็มองกระบวนการมันให้ออก
เพื่อนำไปสร้างตรรกะในการเขียนโปรแกรม เมื่อได้วิธีคิดสำหรับเขียนมา เวลาที่เหลือ
ก็คือเขียนมันอย่างที่คิด และกระบวนการสุดท้ายคือทดลองใช้งาน เพื่อหาข้อผิดพลาดให้มากที่สุด
อย่างน้อยก็ก่อนที่ลูกค้าจะหาพบ เพื่อปรับปรุง หรือแก้ไขต่อไป
ระหว่างนั้นหากมีเวลาว่าง ฉันก็จะนั่งคิดเกี่ยวกับมัน .. ตรงนี้จินตนาการเป็นสิ่งสำคัญ
มันจะไม่มาก หรือน้อยไปกว่านั้น เราต้องคำนึงถึงมันในมุมของผู้จ่ายเงินให้เรา
คนกลุ่มนี้เป็นผู้บริหาร ต้องการมองเห็นรายงายง่ายๆ เช่นพวกภาพหรือกราฟ เพื่อให้ง่ายต่อการตัดสินใจ
และต้องคำนึงถึงกลุ่มผู้ใช้จริง ซึ่งต้องลำบากลำบนในการนั่งคีย์ข้อมูล ..
สิ่งหนึ่งที่ฉันมักจะทำให้คนกลุ่มนี้เบื่อน้อยที่สุดกับงานที่ต้องทำก็คือ พยายามทำให้มันง่าย
ช่วยคิดแทนเขาบ้าง เช่นแบ่งข้อมูลเป็นกลุ่มๆ เพื่อให้บางส่วนมาคีย์ทีหลังได้
นั่นจะทำให้เขาทำงานในส่วนที่ง่าย สะสมไปได้เรื่อยๆ โดยไม่ยากและน่าเบื่อเกินไป
หรือกระทั่งการใส่ลูกเล่นกระพริบ หรือ active กับเมาส์บ้าง มันช่วยกระตุ้นความสนใจในยามที่เบื่อได้
และแน่นอน เรื่องสีสันของโปรแกรมก็สำคัญ ตรงนี้แหล่ะ ที่คณะวิจิตรศิลป์ช่วยฉันไว้
อย่างน้อย ฉันก็ระบายสีโปรแกรมได้เอง 55
แกชอบว่าฉันบ้าคอม .. แต่ก็อาจจะจริง -_-'
แต่ฉันก็สนใจเรื่องของแพล็ตฟอร์มคอมพิวเตอร์ใหม่ๆ พอๆกับที่ให้ความสำคัญ
กับแนวคิดของพวกอินเพรสชั่นนิมส์แหล่ะน่า แน่นอน ฉันชอบโมเน่ห์, เรอนัวส์ มากกว่าปิกัสโซ่ หรือ แจ๊คสัน พอลล๊อค
เพราะฉันเฉยๆกับผลงานของลัทธิคิวบิสม์ซึ่ม หรือแม้แต่งานอินสตอลเลชั่น เพราะมันเป็นเรื่องของยุคสมัย
และนวัตกรรม มากกว่าความรู้สึกประทับใจในรอยพู่กัน
ฉันตื่นเต้นกับทุกๆอย่าง .. แกรู้ไหม ตอนที่ไมโครซอฟต์ออกแพล๊ตฟอร์ม .ASP*(ชุดภาษาคอมพิวเตอร์เซิปเวอร์
สำหรับพัฒนาการโปรแกรมบนอินเตอร์เน็ต) ครั้งแรก ชั้นเสนอศิลปะนิพนธ์เรื่องอะไร ..
ฉันพยายามเอาศิลปะกับคอมพิวเตอร์มาเชื่อมโยงกัน ฉันดาวส์โหลดเวอร์ชั่นแรกๆ ของ ภาษา ASP จากไมโครซอฟต์
และฉันทึ่งกับมัน ฉันเปิดดู source code (ภาษารหัสคอมพิวเตอร์) และฉันบอกกับอาจารย์ที่ปรึกษาว่า
มันสวยงามอย่างไร .. ฉันบอกว่าฉันสามารถนั่งดูมันได้เป็นวันๆ ทึ่งกับความงามพอๆกับกำลังชมภาพเขียน
โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าตัวอักษรเหล่านั้น มันถูกเขียนขึ้นด้วยโครงสร้างที่ปราณีตแค่ไหน
และฉลาดเพียงไร .. ฉันจำได้ ตอนที่อาจารย์ถอดแว่นออก .. แล้วพูดว่า "คุณเปลี่ยนเรื่องเถอะ ..
อาจารย์ที่นี่แทบไม่รู้วิธีใช้เมาส์ด้วยซ้ำ .. " มันน่าตลกนะ สำหรับเดี๋ยวนี้ แต่คงเป็นเรื่องธรรมดาของเมื่อหลายปีก่อน
วันเวลาผ่านไป .. เพื่อนฉันหลายคน นั่งเขียนภาพอยู่ที่บ้าน ผลงานขายได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
ขณะที่มหาลัยได้บ่มเพาะมาว่า พวกเราต้องเป็นศิลปิน .. ฉันอยากรู้เหลือเกินว่าประเทศเราต้องการศิลปิน
มากขนาดนั้นเลยเหรอ .. ต้องการคนวาดรูป มากขนาดที่จะเอาไปแข่งกับวิศวกร หรือหมอเลยเหรอ
ฉันไมไ่ด้พูดเรื่องผลตอบแทน หรือจรรยาบรรณ .. ฉันแค่หมายถึง "การใช้ชีวิต" น่ะ ..
มันจะต้องเปลี่ยนไปใช่ไหม เมื่อเราต้องใช้ชีวิตเพื่อให้ได้ผลตอบแทน .. มันคงไม่ใช่เพื่อความสนุก
หรือเพื่อสนองจิตใจในระดับลึกๆ .. และไม่ใช่การค้นพบความตื่นเต้นไปเพียงวันๆ ..
บางครั้งฉันทำมันเพราะแค่ต้องการ "คำตอบ" มันอาจจะเหมือนกับ "ความไม่รู้" ที่โสเครตีสถามหา
หรือจะมีอยู่ในโลกแห่งแบบของเพลโต้ .. ฉันสงสัยในเรื่องเหล่านี้ และได้ค้นพบบางคำตอบ
ในทฤศฏีจิตวิเคราะห์ ของซิกมันด์ ฟรอยด์ .. ที่สุดแล้ว เราต่างการต้องการเพียงเติมเต็ม
ในความขาด โหยหาเพียงสิ่งที่หายไปจากสิ่งที่เราคิดไปเองว่าควรจะมี .. อย่างไรก็ดี นั่นไม่ใช่ทั้งหมด
แกเชื่อไหม ฉันเคยคิดแบบ ลีโอ ตอลสตอยด์ ในเรื่องที่ทุกคนล้วนมุ่งหน้าไปหาความตาย
และมันคือจุดหมาย ที่สมบูรณ์ .. มันสำคัญมาก มันคือ "จุดหมาย" ไม่ใช่ "ปลายทาง"
ฉันคงเพ้อเจ้อ .. ฉันแค่รู้สึกแปลกๆ ที่แนวคิดตรงกันข้ามกับที่มหาวิทยาลัยสอน กลับสร้างอาชีพให้ฉัน
ฉันยังเขียนรูป อาจจะไมไ่ด้เขียนอย่างที่แกเขียนอยู่ .. แต่ฉันก็มีความสุขดี
ฉันคิดถึงแก คิดถึงเพื่อนๆ ..
และเพราะอย่างนั้น ฉันถึงได้เขียนจดหมายนี้ขึ้นมา ..
หวังว่าแกคงจะรับรู้
แล้ววันหนึ่ง .. ฉันจะไปนั่งเขียนรูปกับแก .. แต่แน่ล่ะ ฉันคงต้องทำโปรแกรมตัวนี้ให้เสร็จก่อน
หวังว่าแกจะยังรอฉันอยู่ แม้ว่ามันจะนานแค่ไหนก็ตาม ..
ปล.ฉันคิดว่าตอนนี้ ฉันถ่ายรูปได้ดีเท่าแกแล้วล่ะ 55 ภาพสุดท้ายของแก ฉันยังเก็บไว้อย่างดีเลย
แม้ว่าแกจะไม่มีโอกาสได้ถ่ายรูปอีกแล้วก็ตาม ..
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
*ขอยืมโดยไม่ได้ขออนุญาต ^-^ ข้อความ subject จากพี่โรงบ่มครับ
("*โลก ฝัน ฉัน และเธอ") เพราะมันตรงกับความคิดที่สุดแล้ว
