ปล.ภาคต่อของ ลาเต้เย็นไม่ใส่น้ำตาล / กว่าจะรู้ว่าเขียนก็โพสซะแล้ว ^-^

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ฉันเฝ้ามองหาซ้ำแล้ว .. ซ้ำเล่า
ผ่านกระจกใสตรงกลางประตูร้านกาแฟเล็กๆแห่งนี้
หลังม่านฝนเม็ดโต ... ที่ยิ่งเพ่งมองเท่าไร .. กลับยิ่งพบเพียงความว่างเปล่า


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ไม่กี่วันก่อน ฉันเห็น "ความรัก" สดๆ ต่อหน้าต่อตา
มันย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน ..
หญิงสาวคนหนึ่ง สั่งกาแฟ "ลาเต้เย็น" .. ไม่ใส่น้ำตาล
ชายหนุ่มคนที่กำลังดื่ม เอ็กเพรสโซ่ร้อนอยู่นั้น พลันเหลียวหลัง
ฉันแอบเฝ้ามองเขาทั้งคู่อยู่ตลอดเวลา ..

นั่นคือความสุขในงานของฉัน ..
แน่ล่ะ บางทีคุณอาจทำอะไรได้ไม่มากนัก
ก่อนหน้านั้นคุณอาจจะคิดว่าหากเรามีร้านกาแฟเล็กๆสักร้าน
จะตกแต่งมุมโน้นอย่างนี้ มุมนี้อย่างนั้น ..
เราต่างมีบางสิ่งที่ดูจริงจัง เพื่อเอาไว้ตกแต่ง "ความฝัน" ให้ยิ่งสวยงาม
จนกระทั่งวันหนึ่ง .. เราตื่นขึ้นมาและสงสัยว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ..
การทำตามความฝันด้วยการแหวกเดินออกนอกเส้นทางแบบเดิมๆนั้น ..
แท้จริงกลับเป็นเพียงรอยทางเดิมของคนก่อนที่เคยแหวกเอาไว้
แล้วก็กลายเป็นว่า .. เรายืนจังก้าอยู่บนทางเก่าของใครสักคน
.. คนที่พยายามจะแปลกแยกออกไป
สิ่งนั้นทำให้บางวันฉันรู้สึกทดท้อใจ .. ราวกับว่าสิ่งหาเจอกลับกลายเป็นความว่างเปล่า
ทั้งที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน มันยังดิ้นอุ่นๆอยู่ในอุ้งมือของเราเองแท้ๆ ..

นั่นทำให้แต่ละวัน ฉันมีสิ่งที่ต้องทำอยู่ไม่มาก
นอกจาก ชงกาแฟให้กับคนที่ต้องการ ..

ถึงอย่างนั้น .. ฉันก็ยังมีความสุข กับกาแฟแก้วแรกของวัน เป็นพิเศษ
มันเหมือนกับ ฉันต้องทายว่าท่ามกลางรสชาติต่างๆนั้น
แก้วแรกของวัน จะออกมาเป็นแบบไหน ..
ฉันคงบอกใครไม่ได้หรอก ว่าความแตกต่างของมัน อยู่ที่อะไร
ฉันถือโชคลางในบางครั้ง เช่นว่า .. หากเริ่มตอนเช้า ด้วยลาเต้ร้อน
มันจะทำให้ฉันมีความสุขกว่าปรกติ .. มันหมายถึงว่า
ฉันจะได้โชว์ฝีมือเติมนมลงไปในแก้ว ให้เป็นรูปร่างสวยงาม
บางคนมีรอยยิ้ม เมื่อได้เห็นสิ่งที่ฉันทำ ..
บางคนนั่งมองมันอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆดื่ม อย่างละเลียด
ราวกับกลัวว่า จะทำให้ภาพในแก้วต้องบิดเบือนไป ..
แน่ล่ะ .. ฉันไม่ให้ใครรู้หรอกว่าฉันแอบดูเขาอยู่
คุณจะรู้สึกอย่างไร เมื่อเห็นสิ่งนั้นอยู่ตรงหน้า มันช่างน่าตื่นเต้น

มีผู้คนมากมาย ผ่านมาชิมรสชาติที่พยายามเติมแต้มอย่างเต็มฝีมือ
แต่แล้วไม่นาน .. วันหนึ่งเขาก็จะพบว่าทำไมจะต้องเสียเวลาอยู่กับเครื่องดื่มเพียงแก้วเดียว
มันคงไม่สำคัญสำคัญอะไร ไปกว่าอาหารมื้อเที่ยง หรือแซนวิสสักชิ้น ที่เมื่ออิ่มแล้วก็แค่นั้น

ฉันเคยศรัทธาในความเชื่อมั่นของตัวเอง ก่อนที่จะต้องพังทลายไปอย่างไม่มีชิ้นดี
"ความเชื่อ" เดิม ที่เคยคิดว่า .. ใครบางคนจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป
นับแต่วันแรกที่เราได้เริ่มสร้าง "ความฝัน" ร่วมกัน ..
ซึ่งแท้จริงแล้ว ฉันได้พบว่าไม่มีเลย ..
และหากวันนั้น .. เราเอาฝันแบกไปเพียงลำพัง .. อะไรคงดีกว่านี้
บางทีฉันก็คิดขึ้นมาลอยๆ แม้จะรู้ในคำตอบว่าแม้ต้องย้อนกลับไปอีกสักกี่พันครั้ง
ฉันก็คงจะเริ่มต้นแบบเดิม อย่างไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ..

แต่ถึงอย่างนั้น .. ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้ ..
กับชีวิตประจำวัน ที่ใช้เวลาอยู่กับการสังเกตุ "การสัมผัส" ของผู้คน
แม้จะไม่รู้ว่าแต่ละคน จะเข้ามาเพื่อหาอะไร .. ที่ซ่อนอยู่ในรสชาติกาแฟ
ซึ่งอาจเป็นเพียงคาเฟอีนไม่กี่มิลลิกรัม หรือกลิ่นหอมจากการขั่วบดอย่างละเอียดอ่อน
กระทั่งอาจเป็นแค่พื้นที่ส่วนตัวสองสามฟุตกับกาแฟสักแก้วเพื่อไต่ตรองบางอย่างเพียงลำพัง

และฉันก็ยังรอ ..
รอใครสักคน ที่จะผลักประตูบานนั้น
แล้วเดินเข้ามารับกาแฟของตัวเองอีกครั้ง
เหมือนกับที่เคยเป็นมาแล้วเนิ่นนาน
และจะเป็นเช่นนั้น ตลอดไป ..