ปล.* กาแฟแก้วนี้เป็นตอนที่ 3 ต่อจาก ลาเต้เย็นไม่ใส่น้ำตาล และลาเต้ร้อน ตอนเช้าครับ
มันเป็นตอนที่แทบจะไม่มีกาแฟเลย มีความลับจะบอก .. ผมเขียนตอนจบไว้ได้ถึง 3 แบบ
แต่ต้องเลือกมาแค่แบบเดียว ที่คิดว่า .. พอดีที่สุด 

ขอบคุณใครที่พยายามจะอ่าน .. ผมรู้ว่ายาวมากเลย แต่สบายใจได้ .. เพราะมันคงจบแล้วล่ะ 55
จริงๆมันดูเว่อร์ๆนะ เขียนมาได้ .. แต่พอได้ทำแล้วมันก็สนุกดี .. ^-^' ไปชงกาแฟก่อนล่ะ ..

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ทิวเขา .. ยอดไม้ และท้องฟ้า .. สลับกันไปมาที่ช่องหน้าต่าง
ราวกับกำลังดูสารคดีธรรมชาติ ผ่านจอทีวีขนาดใหญ่ ..
ต่างกันตรงที่ .. สายลมที่กำลังโกรกเข้ามาไม่หยุดหย่อน ..
ซึ่งทีวีที่ห้องนั่งเล่นคงให้ผมไม่ได้ขนาดนี้ ..

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

เสียงหวูดรถไฟส่งเสียงดังเป็นระยะ .. ผมไม่แน่ใจว่ามันหมายความถึงอะไร
อาจจะเป็นการบอกสัญญานอะไรบางอย่างกับพนักงานบนรถ .. แต่ผมมักจะคิดว่า
ผู้ควบคุมรถอาจจะอยากบอกกับสัตว์ป่าข้างทางว่าพี่ใหญ่กำลังจะมานะ!
ห้ามออกมาป้วนเปี้ยนบนรางรถไฟในเวลานี้ .. ไม่รู้สิ บางที่สิ่งที่ไม่รู้มันก็ดีตรงที่
ทำให้เราคิดอะไรออกไปได้ต่อ .. แม้ว่ามันจะดูไร้สาระไปหน่อยก็ตาม

แสงอาทิตย์กำลังไล่ค่ำคืน .. เช้าตรู่กำลังค่อยๆส่องสว่าง ขบวนรถยังคงมุ่งหน้าอย่างต่อเนื่อง
กาแฟอุ่นๆในมือ กำลังเอียงซ้ายที ขวาที .. ตามแต่หัวรถจักรจะพาไป
นี่เป็นครั้งแรก ที่ผมสั่งกาแฟบนรถไฟ .. สินค้าจากตู้เสบียงโทรมๆ
กลับกลายเป็นของกินราคาแพงราวกับมาจากร้านอาหารหรูหรา .. แม้จะไม่เข้าใจ
ว่าทำไมสินค้าบนรถต้องราคาแพงขนาดนี้ .. แต่มันก็เหมือนกันทุกที่
เหมือนกับเกาะที่ผมจากมา .. ที่นั่นคุณจะลืมราคาสินค้าจากร้านสะดวกซื้อไปเลย

ผมมีร้านเล็กๆ ขายของที่ระลึกให้กับลูกค้าน่ารักๆ .. บางครั้งสถานที่เป็นฝ่ายก็คัดเลือกผู้คน
ดังนั้น ผมจึงมักได้พบกับลูกค้าดีๆ มากกว่าคนเห็นแก่ตัวที่น่ารังเกียจบนแผ่นดินใหญ่เสมอ
ผมคิดว่า บนเกาะที่ห่างไกล .. คนที่วางแผนจะมาท่องเที่ยว ส่วนใหญ่มักเป็นคนรักสงบ
รักธรรมชาติ .. ซึ่งเขาอาจจะเป็นคนเลวที่ไหนมาก็ตาม แต่ธรรมชาติบนเกาะนั้น
กลับวางทุกสิ่งให้เหลือเพียงรอยยิ้ม และไมตรีที่ดีต่อคนแปลกหน้าระหว่างกัน ..

ร้านขายของในสถานที่ท่องเที่ยว ทำให้คุณมีเวลากับชีวิตมากขึ้น .. คุณมีฤดูกอบโกย และฤดูเงียบเหงา
เหมือนกันกับที่ลูกค้ามี .. และเมื่อถึงฤดูเงียบเหงา .. มันกลับไม่แย่อย่างที่คิด .. เพราะมันหมายถึง
คุณจะมีเวลาว่าง ประมาณ 3-4 เดือน สำหรับเป็นฝ่าย "เดินทาง" หรือทำในสิ่งที่อยากบ้าง
มันไม่ใช่งานที่ต้องฝืนทำทั้งปีเหมือนที่หลายๆคนคิด .. ผมรักชีวิตแบบนั้น ..
นั่นเป็นเหตุผลทำให้ผมเลือกที่จะเดินจากความฝันเดิม และผู้หญิงคนเดียว
ที่ผมรักตลอดชีวิต .. มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ที่จะเดินจากมา .. ผมรู้ว่าน้ำตาและเสียงสะอื้น
ที่อยู่เบื้องหลังนั้น เจ็บปวดขนาดไหน มันดูเห็นแก่ตัว .. ไม่สิ .. มันเป็นเรื่องเห็นแก่ตัวโดยแท้จริง
แต่สักวันหนึ่ง มันก็จะเป็นอย่างนั้นอยู่ดีไม่ว่าจะตอนนี้ หรืออีกสิบปีข้างหน้า .. ผมรู้จักตัวเองดี

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 เราเคยมีความสุข กับร้านกาแฟเล็กๆ .. ใช่ ผมเองก็ชอบมัน ผมมีความสุขดี เมื่อเราได้สร้างบางสิ่งร่วมกัน
แต่ชีวิต ไม่ได้มีแค่นั้น ... เมื่อผมพบว่าเราต้องเช่าบ้านและแทบไม่มีเวลาทำให้มันน่าอยู่
เพื่อที่จะได้สร้างความสุขให้คนอื่น ด้วยร้านกาแฟเล็กๆกลางเมือง .. เรายังต้องตื่นแต่เช้า
ฝ่าฝูงชนที่สวนทางกันไปทำงาน ต่อรองราคากับผู้ผลิต แข่งขันร้านกาแฟใหญ่ๆ ที่ผุดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน
ทำไมเราจะต้องมานั่งกังวลกับโปรโมชั่นลดแลกแจกแถมของร้านเหล่านั้น .. นี่พวกเขาไม่ได้กำลังชงกาแฟกันแล้ว
พวกนักลงทุนแค่เห็นว่า กาแฟเป็นมูลค่า พวกเขากำลังทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ไม่ได้ขายของกินอะไรทั้งนั้น
สิ่งที่เขาขายก็คือ "พื้นที่ของโอกาส" เพื่อให้คุณได้มีพื้นที่สำหรับนั่งเจรจาธุรกิจ หรือเป็นที่สร้างภาพเพื่อออกเดทกับใครสักคน
พนักงานในร้านมีรายได้แทบไม่พอจะดื่มกาแฟที่ตัวเองชงขาย .. ร้านเหล่านั้นแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับชุมชนเลยด้วยซ้ำ
พวกเขาแค่บริการให้เช่าเก้าอี้ชั่วคราว โดยคิดค่าบริการเป็นอะไรก็ตามที่มีต้นทุนไม่มาก
และสามารถควบคุมมูลค่าของมันได้เอง .. และคำตอบก็คือ .. "กาแฟ" .. นั่นเป็นเหตุผล ที่ทำให้ร้านเหล่านี้
ต้องอยู่บนที่ๆดีๆที่สุดเสมอ .. ไม่ว่าจะในหัวมุมถนนตรงไหนก็ตาม

มันเหมือนกับว่า .. คุณเคยมีความสุขกับการวิ่ง .. คุณเห็นเส้นชัย และค่อยๆเริ่มมุ่งเข้าไปอย่างมีความสุข
แต่แล้วปลายทางที่มองเห็น กลับกลายเป็นค่อยๆยืดออกไป .. มันไกลขึ้น .. ไกลขึ้น และก็เริ่มมีอีกหลายคน
มาร่วมวิ่ง เพื่อแข่งกับคุณ ..

เราคุยกันหลายครั้งเกี่ยวกับเรื่องนี้ .. มันน่าจะจบที่การย้ายความฝัน ปรับเข้าหาความเป็นจริง
หรือไม่ก็ ... เดินไปจากมัน .. บางที เส้นบางๆที่กั้นระหว่างความฝัน และความจริงก็เพียงแค่
"เพราะมันคือความฝัน" มันจึงสมควรจะสวยงามอยู่อย่างที่เป็น ..

ผมมีความสุข .. กับการเดินทาง และค่อยๆหาโอกาส ค้นหาบางสิ่งที่เหมาะกับตัว .. แน่ล่ะ มันไม่ง่ายเลย
และผมก็รู้ว่า .. มันไม่ง่ายสำหรับเธอเช่นกัน ..

พนักงานบนรถไฟเดินตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้ง .. ก่อนจะแจ้งเวลาถึงปลายทาง ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
ผมเก็บโปสการ์ดที่ได้รับเมื่ออาทิตย์ที่แล้วไว้ในกระเป๋า .. โปสการ์ดจากผู้หญิงคนเดิมที่ผมรัก
แม้วันนี้ หลายๆอย่างๆจะเปลี่ยนไป เรามีฝันไม่ตรงกัน .. และบางที มันอาจไม่จำเป็นจะต้องเหมือนกันเสียทีเดียว
นี่แหล่ะ "วิถี" จริงๆของ "ชีวิต" มันมักแตกต่างจากที่คิดไว้เสมอ .. อาจจะเพราะอย่างนั้น
เราจึงยังมีภาพยนตร์ที่แทบเป็นไปไม่ได้ในชิวิตจริง .. หรือกระทั่งเพลง และหนังสือ ที่สะท้อนเฉพาะเรื่องราว
ในสิ่งที่เราอยากให้มันเป็น ..


ผมยังไม่รู้ ว่าหนทางข้างหน้า จะเป็นเช่นไรต่อไป .. แต่ถึงอย่างนั้น การได้ทำมันอย่างดีที่สุด
ก็ยังคงเป็นวิธีที่ดีที่สุดเสมอ .. แม้ว่าบางครั้ง เราอาจจะยังไม่มีคำตอบ ให้กับสิ่งที่ค้นหาดีพอ ..

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ผมวางแก้วกระดาษไว้ตรงโต๊ะแบบเก็บพับได้ .. หยิบกระเป๋าใบไม่ใหญ่นักสะพายขึ้นบ่า
คิดถึงรสชาติกาแฟจากเครื่องชงคุ้นมือที่กำลังจะไปหา .. เดินมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางนครเหมือนกับคนอื่นๆ
ฝูงคนเดินย่ำกันเป็นจังหวะ .. กระเพื่อมซ้ำๆ ราวกับขยับตามลมหายใจของโลกใบนี้ ..
มันเป็นเช่นนี้มาแล้วเนิ่นนาน .. และจะยังคงเป็นแบบนั้น .. ตลอดไป