เมื่อวานเช้าผมไปคุยงานกับผู้บริหารท่านหนึ่ง .. หลังจากทานอาหารกลางวันกันเสร็จ
ผมต้องกลับไปที่ตึกใหญ่ย่านรัชโยธิน เพื่อดูหน้างาน ตรวจสอบการทำงานของพนักงาน
นั่นแหล่ะ .. เลยมีเรื่องจะมาเล่า ^-^

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ดูเหมือนไม่มีอะไรมากนะครับ .. ระหว่างทางผมแวะกลับบ้าน เอากระเป๋าโน๊ตบุ๊คเก็บไว้
มันหนักเกินไปที่จะเดินแบกโทงๆ .. ผมคิดว่าไม่ต้องใช้ .. และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราว ..

ผมนั่งรถใต้ดิน ไปต่อรถเมล์แบบสบายๆ .. แดดไม่ร้อน .. เกี่ยวกับเรื่องนี้ มีอะไรเพิ่มเติมนิดหนึ่ง
ลูกค้ามักจะคิดว่าผมใช้รถยนต์ .. ถึงงานจะดูเยอะ แต่ผมเองก็ไม่มีรถ .. มันแพงอ่ะครับ -_-'
อีกอย่าง .. ผมผ่อนบ้านผีสิงอยู่หลังนึง .. มันมากเกินพอแล้วสำหรับรายจ่ายทั้งหมด
ซึ่งลูกค้ามักจะถามว่า "สแต๋มป์บัตรจอดรถหรือยังค่ะ" ..
ผมไม่อยากทำให้ลูกค้าผิดหวัง .. และมักจะตอบว่า
"ผมมารถไฟฟ้า .. คนขับบอกว่าคงจอดได้อีกสักพัก"

ไปถึงหน้างาน .. ผมพึ่งนึกอะไรได้อย่างนึง ..
ผมลืมกระเป๋าสตางค์เอาไว้ มันอยู่ในกระเป๋าโน๊ตบุ๊ค .. -_-' เฮ่ย .. ซวยแล้ว
ตึกเหล่านี้ทุกตึกจะมีการรักษาความปลอดภัยอย่างดี ซึ่งเราจำเป็นต้องแลกบัตรเพื่อจะเข้าไปภายใน
บางตึกพนักงานต้องตรวจรายชื่อผู้เข้าตึกด้วยซ้ำ ..

ผมยังจำได้ ... ตึกที่หน้าปวดหัวที่สุด นอกจากสถานทูตอเมริกาก็คือส่วนออฟฟิศ ของเซ็นทรัลเวิร์ล
เพราะที่นั่นตอนคุณแลกบัตร จะต้องระบุว่าไปชั้นไหน .. เมื่อเดินไปที่ลิฟท์ มันจะไม่มีปุ่มใดๆสำหรับกดเลขชั้น
แต่คุณต้องเอาบัตรที่ได้รับมา ไปแสกนกับเครื่อง ลิฟท์จะพาคุณไปชั้นนั้นเอง !!

มันเป็นการป้องกันอย่างดี ทุกอย่างมีการบันทึกทางเดียว (เหมือนกับตึกกระทรวง ICT ซึ่งปวด Head มาก)
จำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง พนักงานที่ศูนย์สิริกิต์แลกบัตรผมสลับกับผู้หญิงคนหนึ่งไป .. -_-'
หลังจากติดต่องานเสร็จ ผมลงมาแลกบัตร พนักงานค้นไม่เจอ ..
สุดท้าย กลับเหลือบัตรของผู้หญิงคนหนึ่งวางอยู่ จึงคาดว่าเธอน่าจะมาติดต่องานเช่นกัน
และพนักงานน่าจะให้บัตรสลับกันไป .. มันเกิดขึ้นได้ ครั้งนั้นผมต้องรอถึง 2 อาทิตย์ กว่าจะได้บัตรคืน
หลังจากนั้น รปภ.คนนั้น ให้ผมยิ้มแทนการฝากบัตรไว้แทน



กลับมาที่ตึกใหญ่ ย่า่นรัชโยธิน ..

ผมวัดดวงเดินนิ่มๆ เพื่อเข้าไปในตึก มี รปภ.ยืนประจำตรงทางขึ้นบันไดเลื่อนทุกตัว
ผมเสี่ยงเดินตามผู้ชายใส่สูตรคนหนึ่ง แต่ไม่มีทางรอดสายตาพนักงานไปได้
ผมอธิบายว่ามาติดต่องานเฉพาะกิจ และแน่นอน .. ผมลืมบัตรไว้ ไม่มีอะไรนอกจากพูดความจริง
พนักงานไม่เข้าใจ .. โอ้ .. ความจริงมันคงซับซ้อนเกินไป พนักงานเดินมาส่งที่โต๊ะประชาสัมพันธ์
หญิงสาวสองคนดูจะสนใจกับเรื่องนี้มาก คงเพราะงานประจำมันน่าเบื่อ เมื่อมีอะไรแปลกออกไปมันจึงน่าสนุกดี
.. ระหว่างเดินผมคิดมุขไป .. รปภ. เดินกลับ ทิ้งผมไว้กับพนักงานสาวสองคน
โอเค .. ผมเริ่มใหม่ .. "ผมกำลังจะขึ้นไปชั้น 22 เพราะต้องรีบไปรับเอกสารสำคัญกับบริษัท xx"
... พนักงานทั้งสองคนรับฟังหน้านิ่ง .. "ผมรีบเลยลืมประเป๋าสตางค์ไว้ในรถ ..
ผมจะต้องทำยังไงเพื่อจะได้ไม่ต้องเดินกลับไปได้บ้าง" .. พนักงานคุยกันแป๊บนึง ..

ก่อนจะยื่นบัตรผ่านให้และขอชื่อกับเบอร์โทรผมไว้ ..
ผมเขียนให้และรับมาแบบไม่มอง .. เมื่อกลับไปที่บันไดเลื่อน .. รปภ. เห็นบัตรผ่านจึงยิ้มให้
.. เอ้อ .. เป็นอีกครั้งที่ผมผ่านเรื่องงี่เง่าของตัวเองมาได้

ที่จริงมันไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมต้องทำอย่างนั้น ..

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

มีครั้งหนึ่ง เอเจนซี่ที่ร่วมงานกันประจำ ต้องการ "นักข่าวปลอม" เพื่อมาสัมภาษณ์ลูกค้า
เรื่องคือ เอเจนซี่รายนี้รับงานประชาสัมพันธ์ บริษัทแห่งหนึ่ง ก่อนนำมันเข้าตลาดหลักทรัพย์
จึงมีการนัดผู้สื่อข่าวแถลงข่าวสินค้าใหม่ ประมาณว่า หุ้นกระฉูดแน่นอน ..

พี่ที่ติดต่องานอยากให้ผม "เข้าไปสัมภาษณ์กับลูกค้าในฐานะนักข่าว" จากหนังสือ xx เล่มหนึ่ง
ตายหอง .. -_-' ผมได้รับการขอร้องแกมบังคับ .. รีบคว้ากล้อง และเครื่องอัดเสียง ตามไป
ระหว่างทางก็สอบถามรายละเอียดงานไป บก.หนังสือที่ผมต้องเข้าไปชื่ออะไร หนังสือแบบไหน
(ผมไม่เคยอ่านมันด้วยซ้ำ ในใจก็ติดว่า .. ตายแน่ๆ) งานเปิดตัวที่สยามดิสโคเวอรรี่
ไปถึงผมแจ้งเอเจนซี่ว่ามาถึงแล้ว .. ถ้าพระเจ้ามีจริง ผมอยากจะอุทานอีกครั้งว่า "พระเจ้าช่วย" ดังๆ
พี่เอเจนซี่บอกว่านักข่าวจากหนังสือ xx มาแล้ว ให้ผมเปลี่ยนเป็นมาจากหนังสือ yy แทน -_-'

นี่ผมมาทำบ้าอะไรเนี่ย .. ก่อนจะคิดได้อย่างนั้น ผมก็เชคแฮนด์กับประธานบริหารบริษัทนั้นไปแล้ว
ผมออกตัวขอโทษที่มาช้า และอ้างว่าพึ่งมาจากอีกงานหนึ่ง และได้แจกนามบัตรหมดไปแล้ว ..
ผมได้รับนามบัตรฝ่ายเดียว (ตามมารยาทควรจับมือ หรือสวัสดี และแลกนามบัตร ..)

ภรรยาผู้บริหารนั่งข้างๆ ยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร .. ผมเหลือบไปเห็นทีมเอเจนซี่ ที่ผมต้องทำเป็นไม่รู้จัก
เอาล่ะ .. เริ่มกันดีกว่า ผมสัมภาษณ์ และถ่ายรูป .. เราพูดคุยเรื่องรายละเอียดสินค้านิดหน่อย
ดูท่าทางพวกเขาชอบผม .. แล้วก็เข้าสู่การจัดเลี้ยง ผมได้ที่นั่ง VIP (สำหรับนักข่าว) นั่นแทบทำให้ผมบ้า
ผมเลี่ยงไปเดินชิมอาหารเล็กๆ แทน .. แล้วจู่ๆ ภรรยาผู้บริหารก็เดินเข้ามาคุย ท่าทางเขาชอบงานที่ผมทำ
แน่ล่ะ .. เขาไม่รู้นี่ว่าครึ่งชั่วโมงที่แล้วผมยังนั่งจับเมาส์อยู่ที่บ้านเลย ก่อนจะมาเป็นนักข่าวในตอนนี้ -_-'
มุขเดิมที่ได้ผลคือ .. มีโทรศัพท์งานเข้ามา .. ผมต้องขอตัวเพื่อเลี่ยงไปคุยโทรศัพท์คนเดียว ..
ผมเคยคิดว่าเรื่องแบบนี้จะมีแต่ในหนัง .. แน่ล่ะ มันผ่านมาแล้ว ก็สนุกดี .. ผมเลยไม่แน่ใจว่าจริงๆแล้ว
ผมสนุกกับมันด้วยหรือเปล่า .. แต่เรื่องเหล่านี้ ควรจะมีขอบเขตของ ศีลธรรม ..

ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้อยู่ในแกงค์ต้มตุ๋น เพราะหลังจากนั้น ทีมงานก็ส่งบทสัมภาษณ์ และภาพถ่าย
กลับไปให้บริษัทหนังสือที่ผมไปแทนจริงๆ เพื่อให้ลงข่าวจริงๆ .. และลูกค้าก็เข้าวิน .. ทุกคนมีความสุข
อาจจะมีแต่ผมที่ระทึกนิดหน่อย -_-'

บางที .. เพื่อนๆก็ถามว่างานของผมต้องทำอะไรบ้าง ..
ผมว่า บางทีมันก็ตอบยากจริงๆ .. เอาเป็นว่า .. เอาตัวรอดให้ได้ ก็ทำงานนี้ได้แล้วมั๊ง :P

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

*ขออภัยมาเพิ่มเติม ..บักลิงทำงานเป็น Freelance งาน Graphic Design จ้า (งานหลัก)
งานรองก็เขียนโปรแกรมกับฐานข้อมูล (เน้นใช้กับเว็บ), และก็วาดโปสการ์ดขายเองบ้าง
ฝากขายบ้าง .. ชีวิตน่าสงสารเนอะ ดูสิ -_-'

เว็บไซต์งานออกแบบของตัวเอง www.sketchroom.com
เว็บไซต์โปสการ์ดที่ทำอยู่ www.yimlamai.com

ขออภัยที่อธิบายไว้ไม่ชัดเจน แหะๆ ..