วันนี้ได้รับจดหมาย 1 ฉบับ และ postcard 1 ใบ ..
อ่านกำลังสนุกเชียว ..

บางครั้งผมก็ตลกดี .. ในโลกที่เป็นจริง ผมเข้าประชุมกับลูกค้านั่งคุยกันเรื่องโฟลชารต์ (ผังลำดับงาน)
กับข้อมูลตัวเลขของลูกค้า เพื่อนำไปเขียนโปรแกรมประมวลผลฐานข้อมูลเป็น report ในแบบต่างๆ
ยิ่งวันก็ยิ่งห่างไกลจากสิ่งที่ร่ำเรียนมาแสนนานคือการวาดรูป ..
ซึ่งผมเรียนมาตั้ง 3 ปีในวิทยาลัยช่างศิลปิ์ลาดกระบัง และคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เอกจิตรกรรม
ใครที่สนใจสายวาดรูปจะรู้เลยว่า ถ้ามาทางสายนี้ .. ส่วนใหญ่จะไปเป็น Artist

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ผมไม่ค่อยได้พบเจอครูอาจารย์มานานแล้ว .. ไม่รู้ว่าท่านจะดีใจหรือเสียใจ
หากรู้ว่าเราโตมาเป็นอย่างนี้ 55

ในโปสการ์ดหนึ่งใบที่มาถึง ..
เป็นโปสการ์ดจาก นศ.มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อาจจะเรียกได้ว่ารุ่นเหลนของเหลน
หากเปรียบกับรุ่นผมซึ่งเรียกตัวเองแทนด้วยคำว่าลุงจนติดไปแล้ว กับน้องๆกลุ่มนี้ ;P



น้องเป็นครูแผนก ภ.อังกฤษ อยู่บนดอย แถวๆ อ.แม่ริม ที่จังหวัดเชียงใหม่
เป็นเด็กดีที่เดียว .. ตอนที่ต้องเลือกที่ฝึกสอน เพื่อนๆหลายคนเลือกสอนในตัวเมือง ใกล้ๆบ้าน
หรือไม่ก็ใกล้ๆ้เพื่อน โดยนัยว่าให้ได้จบๆไปอย่างที่ใครๆเค้าก็ทำกัน

เด็กกลุ่มนี้ผมได้รู้จักตอนที่ไปเป็นอาสาสมัครขุดโคลนถล่มที่อุตรดิตถ์ ผมจะเรียกน้องๆว่า "แกงค์อีสาน"
เนื่องจากทุกคนเว้าอีสานกันเป็นหลัก .. ซึ่งผมเองก็ได้ไปเป็นอาสาฯ ด้วยความ "สนุกส่วนตัว"

ตอนเป็นนักศึกษา ผมเคยมีความกลัวแบบหนึ่งฝังอยู่ในใจ .. นั่นคือกลัวว่าเมื่อโตขึ้นมา
"เราจะกลายเป็นคนไม่อ่านหนังสือประเภทวรรกรรม" เพราะผมเห็นผู้ใหญ่หลายๆคนเป็นอย่างนั้น
เนื่องจากหนังสือมีหลายประเภท และเมื่อโตขึ้น ผมแน่ใจว่าตัวเองจะยังคงอ่านหนังสืออยู่โดยนิสัย
แต่ก็กลัวว่า เราอาจจะค่อยๆ่ห่างไกลจากโลกแห่งความฝัน .. แล้ววันหนึ่ง เราจะมองว่ามันเ็ป็นเรื่องไร้สาระ

ผมไม่อยากเป็นแบบนั้น

เรื่องนี้ก็เช่นกัน .. บางครั้งผมก็มีความกลัวว่า .. เราจะเป็นคนหนึ่ง ที่มองเรื่องพวกนี้เพียงเพื่อจะผ่านเลยไป
แล้ววันหนึ่ง .. มันจะคล้ายกับแค่การเข้าไปดูหนังในโรงภาพยนตร์ .. เรามีอารมณ์ร่วมกับมัน
เพื่อที่จะพูดคุย.. สงสาร .. เสียใจ .. แล้วอะไรล่ะ ที่เราจะได้ทำจริงๆ ..

แน่นอน ไม่ทุกคนที่จะสามารถทำอะไรตามใจไปได้เสียทั้งหมด ..
แต่ถ้าเราทำได้ล่ะ .. ทำไมเราถึงจะไม่ทำมันเสียแต่ตอนนี้ ..

ผมลางานวัน พฤหัส-ศุกร์(ตอนอยู่บริษัท) เพื่อให้ตรงกับ วันเสาร์และอาทิตย์
โดยเหตุผลว่าจะไปขุดโคลน .. เจ้านายถามว่าจะไปยังไง .. ผมบอกว่าจะนั่งรถไฟไปก่อน
แล้วค่อยต่อรถโดยสารท้องถิ่น .. เนื่องจากตอนนั้นรถไฟทางขาด อาจจะไปไม่ถึง .. และผมยังไม่รู้อะไรมาก
อาศัยอ่านข้อมูลจากเว็บไซต์ โดยจดเบอร์โทรของหน่วยงานต่างๆไว้ และรู้ว่ามีศูนย์อาสาฯ ตั้งขึ้นแล้ว
ผมคิดว่า .. ไปทำดีไม่น่าไปยาก .. แค่นั้นเอง

เด็กๆกลุ่มนี้มาจาก มช. พอได้เจอกันก็เลยคุยง่าย .. ท่ามกลางอาสาฯ อีกหลายสิบคนที่ไปเจอกัน
จากคนไม่รู้จัก แป๊บเดียวก็คุ้นเคย .. ตอนนั้นผมได้เพื่อนมาอีกโขทีเดียว ^-^'

ผมเลยไม่ค่อยแปลกใจ ตอนที่รู้ว่าน้องกลุ่มนี้ ขอทำเรื่องฝึกสอนตามเขาตามดอยในถิ่นธุรกันดาร
และผมดีใจที่เป็นอย่างนั้น .. ผมดีใจ ที่แม้เวลาผ่านไป ก็ยังมีคนบางกลุ่มบางก้อน
ที่ยังมองเห็นบางอย่างในดวงตาของ "คนอื่น" .. ไม่รู้สินะ ผมเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร 55
แต่ผมดีใจจริงๆ ที่ยังมีคนดีๆเหลืออยู่ .. จริงๆพวกเขาเชยมากเลยนะนั่น

ผมส่งโปสการ์ดไปคุยกับน้องๆบ้าง .. บางเวลา
เด็กๆเริ่มตื่นเต้น ว่าโปสการ์ดใบต่อไปจะเป็นรูปอะไร ..
ผมดีใจ ที่วันนี้ผมยังรักษาสิ่งที่ต้องการไว้ได้อยู่
นั่นคือ .. มีความกลัวต่างๆอย่างที่ไม่ต้องการ .. พกเก็บไว้กับตัวอย่างใกล้ชิด
คอยเตือนตัวเองไว้ .. อย่าให้เราได้เป็นแบบนั้น

บางทีมันก็ดีนะ .. หาสิ่งที่ไม่ต้องการอาจจะง่ายกว่าถามหาสิ่งที่ต้องการ
ซึ่งบางทีอาจจะต้องหามันทั้งชีวิต .. แต่ใครจะเปลืองเวลาขนาดนั้น เพื่อสิ่งเหล่านั้นเนอะ 555


ปล.ผมชอบรูปนี้นะ ถ่ายไว้นานแล้ว .. ดอกหญ้าทั่วไป .. ตามริมทางเท้า
ผมว่า .. ใบนี้แหล่ะจะส่งเป็นโปสการ์ดใบต่อไปให้เหลนๆบนดอย ^-^
ปล.2 เด็ก / หลัง / เขา คือเด็กบนดอย .. และเด็กพวกนี้ทำกิจกรรมกันซะจนจบช้ากว่าเพื่อนๆ 555 ;P