มีพี่ท่านหนึ่งที่ผมชื่นชมผลงานเคยพูดไว้ทำนองว่า
"ดวงดาวที่เราเห็นว่าเปร่งแสงสวยงามนั้น ..
แท้จริงมันแลดูสวยเพราะเราอยู่ในระยะห่างที่เหมาะสม
เหมาะสมที่จะเห็นว่าสวย .. เหมาะสมที่จะได้ชื่นชมความงาม
ทั้งที่จริงหากเข้าไปใกล้ .. มันก็เป็นเพียงก้อนหินตะปุ่มตะป่ำ
ลอยเท้งเต้งเคว้งคว้างอยู่ในอากาศไปวันๆ ..."*
*ณ ขณะ ที่ถ่าย ส้มสุกกำลังดี แม้จะมีเพียงครึ่งใบก็ตาม ^-^
พระจันทร์ครึ่งดวงไม่กี่วันก่อน ทำให้คิดถึงประโยคนี้บ่อยขึ้น
จริงๆแล้ว เรื่องระยะห่างที่เหมาะสมนี้ ผมชอบนำมาใช้กับความสัมพันธ์ของคนเหมือนกัน
บางคนเรารู้สึกชื่นชม ชื่นชอบจากการเฝ้าติดตามผลงาน
ยิ่งเวลาผ่านไปเราก็อยากใกล้ชิด อยากรู้จักให้มากกว่าที่เป็นอยู่
แต่บางครั้ง .. เมื่อเราได้อยู่ในจุดที่มองเห็นได้ชัดเจนแล้ว
เรากลับมีความสุขน้อยลง และท้ายที่สุด เมื่อเรารู้สึกผิดหวัง ..
กว่าจะรู้ตัวว่าทำไมต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้
เราก็ไม่สามารถสัมผัสความสุขจากการเฝ้ามองระยะไกลได้อีกต่อไปแล้ว
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ความ "พอดี" จึงเป็นเรื่องที่พูดง่ายแต่ทำยาก ..
บางครั้งเมื่อเราเริ่มเขียนรูปสักรูปก็เช่นกัน .. พอเขียนไปในระดับหนึ่ง เรารู้สึกว่าสวยแล้ว
แต่เรายังไม่อยากพอ .. ยังอยากให้สวยขึ้นไปอีก และเราก็หวังให้เป็นอย่างนั้น
มารู้ตัวอีกที .. ภาพที่เคยสวยก็เต็มไปด้วย "ความต้องการให้สวย" ที่มากเกินจำเป็น
หากเป็นงานในคอมพิวเตอร์ เรายังพอ undo มันได้
แต่บนแผ่นกระดาษบางๆ .. แม้จะหาอะไรมาทาทับ แต่ความภูมิใจก็สูญสิ้นไปแล้ว
แต่นั่นก็ทำให้การพยายามตามหาความพอดีกลายเป็นเสน่ห์เล็กๆอย่างหนึ่งของโลกศิลปะ
อาจจะไม่มีใครรู้ว่าจุดที่สมดุลนั้นอยู่ตรงไหน .. จนกว่าเราจะหยุดวาด .. หยุดทำ และเป็นฝ่ายเฝ้ามอง
แปลกดี .. ที่การทำงานบ้างครั้งกลับเสร็จได้ง่ายๆจากการ "หยุด" เพื่อที่จะ "ดู" มันเสียอย่างนั้น
ว่างๆลองหยุดดูนะ .. เผื่อว่าจะช่วยให้เห็นอะไรมากขึ้น
*ปล.พี่ท่านที่เป็นเจ้าของคำเปรียบเปรยระยะห่างของดวงดาวนั้น ชื่อสั้นๆว่า "ศุ บุญเลี้ยง" ;-)
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
**comming up!! และเพราะยังหวานไม่พอ .. เตรียมพบกับสีน้ำที่หวานที่สุดในชีวิต
กว่าจะหวานได้ขนาดนี้ก็ไม่ง่าย อยากให้ชิมกันแบบสบายๆ ร่วมหัวจมท้ายในเดือนแห่งความรักกัน ^-^
"ดวงดาวที่เราเห็นว่าเปร่งแสงสวยงามนั้น ..
แท้จริงมันแลดูสวยเพราะเราอยู่ในระยะห่างที่เหมาะสม
เหมาะสมที่จะเห็นว่าสวย .. เหมาะสมที่จะได้ชื่นชมความงาม
ทั้งที่จริงหากเข้าไปใกล้ .. มันก็เป็นเพียงก้อนหินตะปุ่มตะป่ำ
ลอยเท้งเต้งเคว้งคว้างอยู่ในอากาศไปวันๆ ..."*
*ณ ขณะ ที่ถ่าย ส้มสุกกำลังดี แม้จะมีเพียงครึ่งใบก็ตาม ^-^
พระจันทร์ครึ่งดวงไม่กี่วันก่อน ทำให้คิดถึงประโยคนี้บ่อยขึ้น
จริงๆแล้ว เรื่องระยะห่างที่เหมาะสมนี้ ผมชอบนำมาใช้กับความสัมพันธ์ของคนเหมือนกัน
บางคนเรารู้สึกชื่นชม ชื่นชอบจากการเฝ้าติดตามผลงาน
ยิ่งเวลาผ่านไปเราก็อยากใกล้ชิด อยากรู้จักให้มากกว่าที่เป็นอยู่
แต่บางครั้ง .. เมื่อเราได้อยู่ในจุดที่มองเห็นได้ชัดเจนแล้ว
เรากลับมีความสุขน้อยลง และท้ายที่สุด เมื่อเรารู้สึกผิดหวัง ..
กว่าจะรู้ตัวว่าทำไมต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้
เราก็ไม่สามารถสัมผัสความสุขจากการเฝ้ามองระยะไกลได้อีกต่อไปแล้ว
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ความ "พอดี" จึงเป็นเรื่องที่พูดง่ายแต่ทำยาก ..
บางครั้งเมื่อเราเริ่มเขียนรูปสักรูปก็เช่นกัน .. พอเขียนไปในระดับหนึ่ง เรารู้สึกว่าสวยแล้ว
แต่เรายังไม่อยากพอ .. ยังอยากให้สวยขึ้นไปอีก และเราก็หวังให้เป็นอย่างนั้น
มารู้ตัวอีกที .. ภาพที่เคยสวยก็เต็มไปด้วย "ความต้องการให้สวย" ที่มากเกินจำเป็น
หากเป็นงานในคอมพิวเตอร์ เรายังพอ undo มันได้
แต่บนแผ่นกระดาษบางๆ .. แม้จะหาอะไรมาทาทับ แต่ความภูมิใจก็สูญสิ้นไปแล้ว
แต่นั่นก็ทำให้การพยายามตามหาความพอดีกลายเป็นเสน่ห์เล็กๆอย่างหนึ่งของโลกศิลปะ
อาจจะไม่มีใครรู้ว่าจุดที่สมดุลนั้นอยู่ตรงไหน .. จนกว่าเราจะหยุดวาด .. หยุดทำ และเป็นฝ่ายเฝ้ามอง
แปลกดี .. ที่การทำงานบ้างครั้งกลับเสร็จได้ง่ายๆจากการ "หยุด" เพื่อที่จะ "ดู" มันเสียอย่างนั้น
ว่างๆลองหยุดดูนะ .. เผื่อว่าจะช่วยให้เห็นอะไรมากขึ้น
*ปล.พี่ท่านที่เป็นเจ้าของคำเปรียบเปรยระยะห่างของดวงดาวนั้น ชื่อสั้นๆว่า "ศุ บุญเลี้ยง" ;-)
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
**comming up!! และเพราะยังหวานไม่พอ .. เตรียมพบกับสีน้ำที่หวานที่สุดในชีวิต
กว่าจะหวานได้ขนาดนี้ก็ไม่ง่าย อยากให้ชิมกันแบบสบายๆ ร่วมหัวจมท้ายในเดือนแห่งความรักกัน ^-^
มาสเตอร์แชมป์
